ସହଯାତ୍ରୀ

– ତୁ ଯାଉଛୁ?

– ହଁ |

– ତୁ ତ କହିଥିଲୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିବୁ ବୋଲି?

– ସେତେବେଳେ ଜାଣି ନଥିଲି |

– କଣ ଜାଣି ନଥିଲୁ?

– ଯେ ମତେ କାଲି କେହି ଜଣେ ଆସି ଏଠୁ ନେଇଯିବ ବୋଲି |

– ତାହେଲେ ମୋ ସାଙ୍ଗେ କାଇଁ ଆସୁଥିଲୁ?

– ମୁଁ ତୋ ସାଙ୍ଗରେ ଆସୁଥିଲି ନା ତୁ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଆସୁଥିଲୁ?

– ତୁ ଡ଼ରିଲୁ ବୋଲି ମୁଁ ତୋ ସାଙ୍ଗେ ଆସିଲି |

– ହଁ ତତେ ହିଁ ତ ଡ଼ରୁଥିଲି |

– ମତେ କାଇଁ ଡରୁଥିଲୁ?

– ତୁ ଜାଣିନୁ ମୁଁ ତତେ କାଇଁ ଡରୁଥିଲି?

– ମୁଁ କଣ ତତେ ଡରଉଥିଲି କି?

– ତୁ ଡରଉନଥିଲୁ ହେଲେ ଲୋକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଡର ଲାଗୁଥିଲା |

– କାଇଁକି?

– ତୋ ପାଇଁ ବୋଲି ସେ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରୁ ଏଇ ରାସ୍ତା ଯାଏଁ କେହି ମଣିଷ ଦିଶୁନଥିଲେ |

– ଲୋକଙ୍କର କଣ ଅଛି? ସେମାନେ ତ ଡରେଇବେ |

– ସେଇଟା ସତ | ହେଲେ ସେଇପାଇଁ ମୋର ତୋ ସାଙ୍ଗେ ଦେଖା ହେଇଗଲା |

– ହେଲେ ମତେ କଣ ମିଳିଲା?

– ତତେ କଣ ମିଳିଥାନ୍ତା?

– ତୁ!

– ତୁ ଏତେ କାଇଁ ଭାବୁଥିଲୁ?

– ମୁଁ ଭାବିନି | ତୁ ଭାବିବାକୁ ଦେଲୁ |

– ମୁଁ କେତେବେଳେ ଭାବିବାକୁ ଦେଲି?

– ନହେଲେ ମୋ ସାଙ୍ଗେ ସବୁଦିନ ଚାଲୁଥିଲୁ କାଇଁକି?

– କହିଲି ପରା ତୁ ଡରୁଥିଲୁ ବୋଲି |

– ହେଲେ ତୁ କାଇଁ ଆସିଲୁ ମୋ ପାଖକୁ?

– ତତେ ସେମିତି ଡରିବା ଦେଖି ପାରିଲିନି |

– ଉମମ! ଭାରି ଦୟାଳୁଟିଏ ତ ତୁ!

– ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ | ତେବେ ତୋ ପାଇଁ |

– ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କାଇଁ ନୁହେଁ?

– ସେମାନେ ସବୁ ବଦମାସ |

– ଆଉ ମୁଁ?

– ତୁ ତ ସୁନାନାକୀ |

– ତୋର ଏଇ କଥାଗୁଡା ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ |

– ଏଇ କଥାସବୁ ଶୁଣିବାପାଇଁ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଆସୁ ନା?

– ହଁ | ଏଇଟା ପୁରା ସତ ନହେଲେ ବି କିଛି ମାତ୍ରାରେ ସତ?

– ଆଉ ପୁରା ମାତ୍ରାରେ କଣ ସତ?

– ଏଇଆ ଯେ ତୋ ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲିଲେ ମତେ ଭଲ ଲାଗେ |

– କାଇଁକି?

– କେତେ ଥର କହିଛି କାଇଁକି ତଥାପି ପଚାରୁଚୁ?

– ମତେ ତୋ ଉତ୍ତର ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ |

– ହଉ ଶୁଣେ | କାରଣ ତୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠୁ ଅଲଗା |

– ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କଠୁ ମାନେ?

– ମାନେ ମଣିଷ ମାନଙ୍କଠୁ |

– ସେଦିନ ସେଇ ପିଲାମାନେ ଅନ୍ଧାର ଦେଖି ତତେ ହଇରାଣ କରିବା ମୁଁ ଦେଖି ପାରିଲିନି |

– ଆଉ ସେଥିପାଇଁ ସେଦିନ ସେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କି ହଇରାଣ କରିଛୁ ତୁ |

– ସେଦିନ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ଥିଲା ବଂଚିଗଲେ |

– ତା’ ପରଠୁ ମୁଁ ବସରୁ ଓହ୍ଲେଇଲା ପରେ ମତେ ଏଇ ରାସ୍ତାରେ ଆଉ ତୁ ଏକୁଟିଆ ଆସିବାକୁ ଦଉନି |

– ଦେଇନି କି ଦେବିନି |

– କି ଆଉ ତତେ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବନି |

– କାଇଁ ମନେ ପକେଇ ଦଉଛୁ ସେଇକଥା ସବୁବେଳେ |

– ମନେ ପକେଇଦେଲେ ତୁ ମତେ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲି ଯାଇପାରିବୁ |

– ତମେ ମଣିଷ ମାନେ ଭାରି ସ୍ୱାର୍ଥପର |

– ଆଉ ତୁ? ତୁ ବି ତ ମଣିଷ…

– ଥିଲି | ଆଉ ନୁହେଁ | ଏମିତି ହିଁ ଭଲ ଅଛି |

– ହଉ | ଯଦି ଭଲ ଅଛୁ ତାହେଲେ ଖୁସିରେ ବି ରହିବୁ |

– ତୁ ରହିବୁ ଖୁସିରେ?

– ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି |

– ଅନ୍ଧାରରେ ଡ଼ରିବୁନି?

– ନାଁ ଡ଼ରିବିନି |

– ସତରେ?

– ଡ଼ରିବିନି | ଆଉ ଯଦି ଡରିବି ମୁଁ ଜାଣିଚି ତୁ ସେଠି ବି ଯାଇ ପହଂଚିଯିବୁ |

– ମତେ ଚିହ୍ନିଗଲୁଣି ତାହେଲେ |

– ଏତେ ଦିନ ହେଲା ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଆସୁଛୁ ତତେ ଚିହ୍ନିବିନି |

– ଆଉ କଣ ଜାଣିଚୁ ମୋ ବିଷୟରେ?

– ଆଉ କିଛି ଜାଣେ କି ନାଇଁ ସେକଥା ପରେ | ହେଲେ ମୁଁ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଆଉ ଗୋଟେ ଲୋକ ଖୋଜିନବୁ ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ |

– କାଇଁକି?

– ମୁଁ ତତେ ଏକୁଟିଆ ଦେଖି ପାରିବିନି |

– ଆଉ ସିଏ କଣ ତୋ ଭଳି ଥିବ?

– କେଜାଣି! ତତେ ଖୋଜିବାକୁ ହବ |

– ସେ ବି ତୋ ଭଳି ମତେ ଦେଖି ଡରିବନି?

– ସେଇଟା କହି ପାରିବିନି | ହେଲେ ଏତିକି କହିପାରିବି ଯେ ତତେ ଯିଏ ଜାଣିନବ ସିଏ ତତେ ଆଉ କେବେ ଡରିବନି |

– ଯା! ଏମିତି କହନି | ମୁଁ କାନ୍ଦି ପକେଇବି |

– ତୁ ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଇଥିଲୁ ତୁ କାଂଦିବୁନି ବୋଲି |

– ହେଲେ ତୁ ଯାଉଛୁ |

– ହେଲେ ବି ତୁ କାଂଦିବୁନି |

– ହେଇ ତୋ ଘର ଆସିଗଲା |

– କାଲିଠୁ ତତେ ଆଉ ମତେ ଛାଡିବାକୁ ଆସିବାକୁ ପଡ଼ିବନି |

– ଆଉ ଥରେ ଯଦି କହିଥିବୁ ଦେଖିବୁ ମୁଁ କଣ କରିବି |

– କଣ କରିବୁ?

– କିଛି ନାହିଁ | ତତେ ଖାଲି ଆଖିଭରି ଥରେ ଦେଖିବି |

– ହଉ ଦେଖିନେ |

– ତାକୁ କହିବୁ ତତେ ହଇରାଣ କରିବନି |

– ସେ ମତେ ହଇରାଣ କଲେ ତା’ର କଣ ହବ ସେଇଟା ମୁଁ ଜାଣିଚି |

– ଜାଣିଚୁ ଯଦି କହିଦେବୁ |

– ହଉ |

– ଶୁଣିଲୁ |

– କହ |

– ମୁଁ ଯଦି ତୋ ଭଳି ହେଇଥାନ୍ତି ତୁ ମୋ ସାଙ୍ଗେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଥାନ୍ତୁ?

– ନା |

– ନା?

– ତୁ ମୋ ଭଳି ନୁହେଁ ବୋଲି ମୁଁ ତତେ ଏତେ ଭଲ ପାଏ |

– ସତରେ ତୁ ଭଲ ପାଉ?

– ହଁ | ତୁ ଏବେ ଯା |

– ମତେ ଯିବାକୁ କହୁଚୁ?

– ହଁ |

– ତୁ ସତରେ ଭାରି ସ୍ୱାର୍ଥପର | ଆଗ ତୁ ଭିତରକୁ ଯା |

– ନା |

– ଆଗ ତୁ ଭିତରକୁ ଯା | ତା’ପରେ ମୁଁ ଯିବି |

– ତୁ ନଗଲେ ମୁଁ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିବିନି |

– ସତରେ ମୁଁ ଚାଲିଯିବି?

– ଯା |

– ତୋ ଆଖିରେ ସେଇଟା କଣ ଚକଚକ ହଉଚି?

– ସେ ମୋ ଆଖିର ଚମକ |

– ହେଲେ ମତେ ସେଇଟା ଲୁହ ଭଳି କାଇଁ ଦିଶୁଚି?

– କାଇଁକି ନା ତୋ ଆଖି ଖରାପ | ତୁ କଣା |

– ଆଉ ତୁ ମିଛେଇ | ହଉ ଯାଉଛି |

ଏତିକି କହି ବ୍ରହ୍ମ ରାକ୍ଷସଟି ଉଡିଯାଇ ଗାଁମୁଣ୍ଡ ବରଗଛ ଓହଳରେ ଝୁଲି ପଡିଲା ଆଉ ଝିଅଟି ଓଦା ଆଖିନେଇ ପଶିଲା ନିଜ ଘର ଭିତରକୁ |

Leave a Reply